Η κασσέτα με τα παλιά τραγούδια

Όταν ήμουν 17 χρονών, είχα συγκεντρώσει σε δύο ενενηντάρες κασσέτες όλα τα τραγούδια που είχα συνθέσει ως τότε. Δεν ξέρω γιατί το έκανα, ίσως ένιωθα την ανάγκη να τα έχω όλα συγκεντρωμένα σ' ένα μέρος. Τάξη.

Κάθε κασσέτα που έβαζα στο double-tape recorder δώρο του Αιμίλιου, αφού αντέγραφα ότι τραγούδι υπήρχε μέσα, την μαρκάριζα για διαγραφή/επαναχρησιμοποίηση.

Ακούγοντας το accross the universe και το a day in the life των Beatles σήμερα το απόγευμα μου ήρθε ξανά η ανάμνηση αυτών των δύο κασσέτων.Είχα μεταφράσει το a day in the life, και το είχα αντιγράψει σε αυτές τις κασσέτες.

Οι κασσέτες αυτές εξαφανίστηκαν. Μαζί με το κασσετοφωνάκι που είχα στο υπόγειο. Μαζί τους χάθηκαν και τα παλιά μου τραγούδια. Σκέφτομαι μερικές φορές για πιο λόγο γράφω μουσική με τόση μανία, όχι γιατί συνθέτω, αλλά γιατί γράφω-ηχογραφώ τη μουσική μου πάντα. Ίσως να είναι η απώλεια αυτών των δύο κασσέτων που με κάνει να φοβάμαι να μη χάσω ούτε δευτερόλεπτο. Άσχετα που ποτέ δεν κρατάω backup.

__________________________