A Positive

Πάνε δύο χρόνια από την τελευταία σοβαρή μου απόπειρα να 'αναμειχθώ' με τον κόσμο της μουσικής. Το εγχείρημα A Positive απέτυχε παταγωδώς και παρόλες τις φαινομενικές αιτίες, ο πραγματικός λόγος της αποτυχίας μου είναι κάτι που πρόσφατα άρχισα να συνειδητοποιώ .

Μια επανάληψη ή καλύτερα ένα Finale της A Positive εποχής στο Funkey. Ίσως ήθελα να κλείσω αυτό το κεφάλαιο με καλύτερες αναμνήσεις, ίσως επέστρεψα στο Funkey για να κάνω ακριβώς αυτό. Να παίζω χωρίς να με νοιάζει τίποτα. Το ακριβώς αντίθετο από τότε.

Σήμερα το πρωί, καμιά ωρίτσα πριν φύγω για το γραφείο και αφού είχα ρίξει δύο επιπλέον συγχορδιές στο Betty Boo, έβαλα στο winamp ένα δίσκο που είχα να ακούσω κάμποσο καιρό. System of a down - Mesmerize.

Είχα χορτάσει System αυτά τα δύο χρόνια στο funkey και είχα ξεφύγει σε άλλα ακούσματα από τον Μαϊο και μετά, αφού σταμάτησα από το funkey. Μια μουσική όμως όταν εισέρχεται στο αίμα σου δύσκολα βγαίνει.

Η είδηση ότι οι System μπαίνουν σε hiatus, παύση, με έκανε να αναπολήσω όλες τις στιγμές που πέρασα τραγουδώντας S.O.A.D. Τον κόσμο να κουνιέται πάνω κάτω και να τα σπάει στο B.Y.O.B, να χοροπηδάει με ρυθμό στο ATWA και με νεύρο στο Psycho και να τραγουδάει δυνατά στο Chop Suey. Δεν ξεχνάω φυσικά το Toxicity και την κλασσική κίνηση που έκανα με το χέρι σε κάθε "Somewhere, between the sacred silenced and sleep...". Τι φάση κι αυτή να κοιτάς έναν ιδρωμένο τύπο να κάνει σαν παλαβός!

Οι System με εξέφραζαν απόλυτα. Το πραγματικό γούστο της βραδιάς. Όποτε ερχόταν αυτό το Question!, γνωστό ως "εγκεφαλικό" από το ζόρι που θέλει για να βγει σωστά στη φωνή, είχα αυτό το άγχος, που όμοιο του θυμάμαι μόνο στα μαθητικά τα χρόνια, κάθε φορά που ανέβαινα στη σκηνή της Μονής με τους Δευκαλίων και λέγαμε το The house of the rising sun. Άγχος, τρακ και φόβος!

Τότε βέβαια δεν χοροπηδούσα σαν κατσίκι :) !Το χοροπηδητό και το γενικότερο ξεσάλωμα το ξεκίνησα από την πρώτη κιόλας εμφάνιση στο Funkey. Το δούλεψα και το υιοθέτησα με το που ήρθαν τα πρώτα System, οπότε πλέον το ξύλο on stage επιβάλονταν. Ευχαριστώ τους System για όλα όσα μου δώσαν, για το ξύλο που έφαγα, που έδωσα, για τις Κυριακές και τις Δευτέρες που δεν μπορούσα να μιλήσω από τις τσιρίδες του Σαββάτου, και για την σκηνική απελευθέρωση που μου δίδαξαν με τη μουσική τους. Ένα τεράστιο "Ευχαριστού....ΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑRGH"!!!
Τώρα το ερώτημα είναι: Ποιά υποθέτετε πως θα έπρεπε να είναι η επόμενή μου κίνηση; ΟΚ, έχω τους The Thelo, αλλά κανένας δεν ξέρει τι μουσική παίζουν, ποιοί είναι, που παίζουν, αν παίζουν διασκευές, αν παίζουν System ή Φαραντούρη, αν τα σπάνε στα live τους ή αν τα σπάνε και έξω από τα live κλπ κλπ.

Θα ήθελα τη δική σας θέση. Πως φαντάζεστε τους The Thelo. Τι μουσική φαντάζεστε πως θα παίζουν; Πως φαντάζεστε τα live τους; Πόσοι φαντάζεστε πως θα είναι και τι χαρακτήρες; Ίσως η απάντηση σας να καθορίσει την πραγματικότητα τους!

Είναι τόσο δύσκολο να το χωνέψετε; ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΜΑΤΙ, πόσο κοντόθωροι είσαστε επιτέλους; Πάψτε να ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΕΙΤΕ!!!!
Πάραυτα με το νέο σας ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ μόλις αποκάλυψατε ότι έχετε τους δικους μου και όλων των μελών του forum σας. Αυτό κι αν είναι ΝΕΟ!!!
Και θα ήθελα πολύ να μιλήσω με αυτόν το καθηγητή που ξέρει να αποκωδικοποιεί ένα md5 hash, με την απλή χρήση μιας μηχανής αναζήτησης μάλιστα. Για να δούμε τι έχουνε να πούνε οι expert της τεράστιας open source κοινότητας που έχει γράψει το phpBB forum σας πάνω σε αυτό το μείζων ζήτημα ασφαλείας και φυσικά ΑΠΟΡΩ πως θα γραφτει πλέον κάποιος στο φόρουμ σας από τη στιγμή που έχετε βρει τρόπο να κάνετε τέτοιο ΘΑΥΜΑ και να γνωρίζετε τους κωδικούς του! Ή μήπως λέτε ΠΑΛΙ ψέματα;
Και τέλος, μιας και δεν χαλάω τη διάθεση μου ΠΛΕΟΝ για τα καμώματα σας, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΑΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ!!! Όσο και να το παιδεύετε, ο νοών νοείτω. Και η πιο επίσημη ανακοίνωσή σας δεν μπορεί να καλύψει τους αναίσχυντα υβρίστικους έμεσα στοχευμένους ΠΡΟΣ ΕΜΕΝΑ υπαινιγμούς σας και το -δυστυχώς- χαμηλό επίπεδό σας που ξεσκεπάστηκε χάρει σε αυτό το γεγονός. Και όλα αυτά, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ όπως με τόση χάρη ανακοινώνεις στο -κλειδωμένο- λογίδριό σου χρήστη Nick. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ και πάλι! Γιατι το κλείδωσες αλήθεια; Φοβάσαι μη ανακοινώσω τη δίευθυνση του blog μου και δωθεί στους επισκέπτες σας η δυνατότητα να μάθει τα γεγονότα από κάποιον που ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ για αυτά που λέει;

Πετάξτε όσο χώμα θέλετε στα μάτια του κόσμου. Ο κόσμος καταλαβαίνει και δεν συγχωρεί, το ίδιο κι εγώ.

Θα μπορούσα να σχολιάσω κάθε πρόταση από αυτά που γράφεις χρήστη Nick. Φρόντισες τα Κατηγορώ σου να είναι ΠΟΛΛΑΠΛΑ και σε διαφορετικά επίπεδα -άραγε πέτυχες τη ταπείνωση που ήθελες η ταπεινώνεις τον εαυτό σου επιστρατευόμενος φανταστικά σενάρια;- αλλά δυστυχώς έχω πάρα πολλές δουλείες που περιμένουν και κυρίως το OpenMusic που ξέρω ότι περιμένεις πως και πως να λειτουργήσει.

Για να μην ρίξω άλλο το επίπεδο, ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΧΕΙ ΛΗΞΕΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΟΥΝΤΩΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΝΟΙΞΕΤΕ, αλλά αν γίνει κάτι τέτοιο δυστυχώς θα βρεθείτε εκτεθειμένοι ενωπίον του κόσμου και ΔΕΝ θα υπάρχει πλέον η δυνατότητα να αναγνωρίσετε το λάθος σας και να αποτρέψετε το γεγονός αυτό από το να στιγματίζει τα βήματά σας. Δυστυχώς αυτοί που έπρεπε να πάρουν θέση κρυφτήκαν πίσω από ιστούς αράχνης και δεν είχαν την ευκαιρία να διορθώσουν το όνομά τους. Αναμένετε οπότε αγαπητοί αναγνώστες ένα ετεροχρονισμένο φούντωμα ακόμα από τους εν λόγω χρήστες, αυτή τη φορά όμως δίχως αντίκρυσμα απο εμένα, γιατί δυστυχώς έχω ρίξει το επίπεδο το blog μου κατακόρυφα με τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας των ανωτέρω ευφάνταστων μουσικών και δεν ανέχομαι τις επικρίσεις κανενός χρήστη Νικία ή χρήστη aLeX. ΚΑΚΩΣ ασχολήθηκα με τους παλιμπαιδισμούς τους και ΚΑΚΩΣ στεναχωρήθηκα τόσο.

Υ.Γ/ Δύο τραγουδάκια έγραψα εχθές Νικολί, κι ένα επισόδειο ακόμη, η όλη κατάσταση μου έχει αποφέρει τρελή έμπνευση. Ευχαριστούυυ.....ΜΕ!!!!

Αυτό μόνο έχω να πω. Μόλις ξεπεράσω το πρώτο σοκ έχω να πω πολλά για σας. Τώρα πια οι μάσκες σας πέσανε!!! Όλος ο κόσμος τώρα ξέρει τι είστε και τι κακία κουβαλάτε...

http://www.apositive.gr/forum/viewtopic.php?t=598

και γω σα το μαλάκα είχα και τύψεις ότι σας έχω συμπεριφέρθει άσχημα. Βόδια

Ισως το τζατζίκι στις πιπεριές Φλωρίνης να μου κάθησε βαριά στο στομάχι, ίσως αφυδατώθηκα απο το κάμποσο κρασί, το γεγονός είναι ότι στις 5 τα χαράματα θα έπρεπε να κοιμάμαι ύπνο βαθυ. Ερρηνείες. Αυτές οι βαριές κουβέντες, οι βαριές συνέπειες, οι βαριές ευθύνες, μου μαγειρέψαν ένα βαρύ στομάχι κι ένα μυαλό ακόμα πιο βαρύ.

Σκέψεις βροντάνε τα κάγκελα του μυαλού μου, ενοχές, αμφιβολίες. Δεν φοβάμαι να μιλήσω γι' αυτές, απεναντίας , θέλω να μιλήσω, θέλω να τις απελευθερώσω και να τις ξεφορτωθώ απο τους ώμους μου.
Πολλοί θα με κρίνετε και πολλοί θα με απορρίψετε γι' αυτές. Ίσως να έχετε δίκιο. Έκανα λάθη , ρισκάρισα περισσότερο απ'ότι με έπαιρνε, έδρασα επιπόλαια. Συνεχίζω να το κάνω, μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Απλά τώρα , πέρα από τα πολύ κοντινά μου άτομα, είμαι ο μόνος αποδέκτης της αποτυχίας μου. Τώρα δεν έχω κάτι να χάσω παρα μόνο το χρόνο μου. Δεν ήταν έτσι τα πράγματα πέρσι.

Τώρα έχω τεράστια σχέδια, τερατώδη μηχανήματα που θα φέρουν την ελευθερία σε αυτό που είναι απο τη φύση του ελεύθερο και από κατασκευή φυλακισμένο. Με πόσους τρόπους μπορείς να αποδράσεις από μια χάρτινη φυλακή; Ξυπνάω μες στη νύχτα και κρατάω σημειώσεις: "Πρέπει να μπει αυτό και να μη ξεχάσω να βάλω αυτή τη λειτουργία και την άλλη δυνατότητα".

Το OpenMusic είναι ο εφιάλτης που ελπίζω να μεταμορφωθει σε ένα όμορφο όνειρό. Αλλά μέχρι να γίνει αυτή η μεταμόρφωση της νύμφης σε πεταλούδα, πρέπει να υποστώ τις συνέπειες και ως τώρα έιναι αρκετές για να με ξυπνάνε τα βράδια με λέξεις κλειδιά στο μυαλο. Τώρα ξύπνησα με τη λέξη Tour bus. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Tour bus. Tour bus driver, ενοικιάσεις tour bus, ποιες εταιρείες, ποιος θα παρέχει τους πόρους, ποιός θα κανονίζει τα δρομολόγια, ποιος θα μπαίνει στο tour bus, τι μάρκα, τι μέγεθος, τι μοντέλο.

ΤΟ ΠΑΖΛ. Βρίσκω κομματάκια παντού. Στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου, στις πιο αναπάντεχες καταστάσεις. Ποτέ δεν ήμουνα λάτρης των παζλ αλλά τώρα πρέπει να λύσω το ίσως μεγαλύτερο παζλ της ζωής μου. Ανυπομονώ να έρθει η ώρα να μου πετάξετε κι εσείς κομμάτια του παζλ και να με βοηθήσετε να το λύσω, αλλά προς το παρόν έχω ακόμα δρόμο μέχρι εκεί.

Το παζλ που δεν καταφερα να λύσω και ο λαβύρινθος που με κράτησε φυλακισμένο, που με στριφογυρνάει μέχρι να με ζαλίσει παραμένει αυτό που ξέρετε. Ναι πέρασε αρκετός καιρός αλλά οι πληγες που γίνονται αργά επουλώνονται και αργά. Δύο χρόνια, με όνειρα, ελπίδες, φρούδες για πολλούς, σχέδια, φιλίες, φιλονικίες και πάρα πολύ απογοήτευση. Δεν ξέρω αν έχει ξεπεραστεί, απ' ότι ακούω και καταλαβαίνω όλα πάνε καλά, αλλά ξέρω πως έχασα 4 καλούς φίλους και αυτό ακόμα και τώρα μου είναι μια ανοιχτή πληγή.

Τα λόγια ακόμα στριφογυρνανε μέσα στο μυαλό μου, αυτά που είπα, αυτά που άκουσα. Κανείς δεν είναι τέλειος και σίγουρα κανείς δεν αντέδρασε με τέτοιο τρόπο που θα λυνόταν το πρόβλημα. Αλλά στη τελική αυτό που μετράει σε τέτοιες καταστάσεις είναι όχι το ποιός θα είναι ο πιό σωστός απ'ολους αλλά το ποιός θα κάνει τα λιγότερα λάθη. Και σίγουρα αυτός δεν ήμουνα εγώ. Γι'αυτα τα λάθη, για την θλίψη και τη στεναχώρια που σας έφερα σας οφείλω ένα συγνώμη Αλέξη, Μπάμπη, Νίκο και Σακή, εδώ στα λημέρια μου πλέον που δεν με ενδιαφέρει αν θα φανώ γραφικός ή ηττημένος. Η ζωή μου πάει πολύ καλά, αλλά λείπει αυτό το μπαχάρι που έδινε αυτή τη τραγικά παράξενη γεύση. Δεν θα σας ενοχλήσω άλλο στα δικά σας τα τοπία, καταλαβαίνω ότι δεν είναι τόσο ευπρόσδεκτα όπως παλιά τα -χαριτωμένα- σχόλιά μου :)

Αλεξη, φίλε μου σε σένα οφείλω το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της συγνώμης, ότι και να είχε ειπωθεί δεν δικαιολογεί αυτή τη κατάληξη. Σε αδίκησα περισσότερο χωρίς να σου αξίζει κάτι τέτοιο. Ελπίζω να θυμάσαι τα καλά, και να αφήσεις τα άσχημα να λησμονηθούν. Μπάμπη καταλαβαίνω την απογοήτευση σου, ρε "τραγική φιγούρα", ξέρω ότι τώρα είσαι πιο αισιόδοξος και έτσι πρέπει, να κοιτάς μπροστά. Σου έυχομαι να φτάσεις γρήγορα τα όνειρα σου. Σάκη, μικρέ αδερφέ, ξέρω πως εκτιμάς τη φιλία περισσότερο απότι εγώ, παρόλ'αυτά σε έβλεπα σα φίλο, παρόλες τις λάθος ερμηνείες που σου έδωσα για τη φιλία. Η φιλία είναι μια σταθερή αξία και δεν δέχεται ερμηνείες υπο πρίσματα, αυτό ήταν το δίδαγμα μου. Νίκο, απλά έχασα την ευκαιρία να έχω ένα κολλητό, ίσως η μεγαλύτερη απώλεια. Να είσαι γερός.
Με αυτό το ποστ λοιπον, αποποιούμαι των δικαιωμάτων μου απ' ότι τραγούδι έφτιαξα για σας μαζί με εσάς, ένα τελευταίο δώρο για να θυμάστε αυτά τα δύο χρόνια. Πάρτε τον "βυθό", τις ιδεές, τα κουπλέ και τα ρεφρέν απ' ότι βγάλαμε και ζωγραφίστε ότι θέλετε, σβήστε τα ξαναγράψτε τα, πουλήστε τα, πετάξτε τα. Λογότυπα, σχέδια, σλόγκαν, όλα είναι δικά σας, και αυτή η σελίδα στο διαδίκτυο είναι η μαρτυρία της ιδιοκτησίας σας.

Να'στε καλά μάγκες, θα τα πούμε
control+C είναι το Copy, control+V το Paste ;)

Τέτοια μέρα πριν από δυο χρόνια είχα το πρώτο live με τους A Positive. Τέσσερεις ημέρες νωρίτερα με είχαν ακούσει σε ένα στούντιο και με καλωσόρισαν στο συγκρότημα που τότε ονομαζόταν Αρμονία. Οι οιωνοί προέβλεπαν απροσδόκητες εξελίξεις, ήμουνα βλέπετε ο 13^ος τραγουδιστής που δοκίμαζαν. Οι δεισιδαιμονίες βγαίνουν για άλλη μια φόρα αληθινές και βρίσκομαι τώρα, 2 χρόνια μετά, στο μπαλκόνι του πατρικού μου, ένα πρωινό μετά από το τελευταίο live ως τραγουδιστής των A Positive.

Περάσαμε δύσκολες στιγμές με τα παιδιά…Δύο χρόνια μόχθου και ονείρων. Τα όνειρα ήταν αυτά που μας έδεναν και μας ανέβασαν στα Σάββατα του Funkey (Βύρωνος 4, πλατεία Ναυαρίνου). Το αποκορύφωμα μας, όταν ανεβαίναμε στη σκηνή και ο κόσμος κάτω στριμωγμένος και σαρδελιαστός ξεσπούσε σε χειροκροτήματα όταν έλεγα την πρώτη μοναδικά συνηθισμένη μου φράση «Καλησπέρα! Είμαστε οι A Positive!”. Τι ανταμοιβή! Χαλάλι όλοι οι κόποι, τα μαλώματα, οι αντιπάθειες. Και από αυτές, είχαμε αρκετές.

Το ζουμί, η γεύση που μένει από όλο αυτό το ταξίδι, είναι οι καλές στιγμές ηρεμίας και ικανοποίησης. Οι στιγμές που παίζαμε τα νέα μας τραγούδια και πιστεύαμε ότι θα αλλάξουμε όλο τον κόσμο, οι στιγμές που όλο το κοινό χοροπηδούσε μαζί μας, οι στιγμές που οι Αμερικάνοι μας έλεγαν “hey man I’ve seen them and you are better than them!” και τους ρίχναμε καπάκι ένα b.y.o.b στο κεφάλι και ξενέρωναν. Οι ταβέρνες, τα Marketing meetings, ο Ζαφ με τις χαζοατάκες του, ο Τσουφ και το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου. Αυτά μένουν ως στολίδι αυτών των δύο χρόνων (2004-2005 και 2005-2006).

Ότι περισσεύει θα μετατραπεί από μόνο του σε γλυκόπικρες αναμνήσεις. Παντού υπάρχουν τέτοιες. Πέρασα δύο γεμάτα χρόνια και σας ευχαριστώ. Δεν θα κλείσω αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου με λύπη αλλά με ελπίδα. Ελπίδα να συναντήσω ξανά τέτοιες εμπειρίες στη ζωή μου. Η μουσική συνεχίζεται!

Προσεχώς: The Thelo

Το απόσταγμα της αμφιβολίας μου έναντι των δισκογραφικών μεγαλοκαρχαριών, και της ματαιότητας στην αναζήτηση ενός δισκογραφικού αλυσοδέματος(συμβόλαιο). Η απόλυση του εαυτού μου που σύνθετε για τα πλούτη και ο ενστερνισμός της φιλοσοφίας ανοιχτής μουσικής (openmusic.gr).

Συντονιστείτε, το μέλλον είναι δωρεάν. Το ίδιο πρέπει και η μουσική.