οχι πείτε μου

Έχεις συλλάβει το πιο θεϊκό μουσικό κομμάτι όλων των εποχών. Εχεις ολοκλήρωσει την σύνθεση, ενορχήστρωση, ηχογράφηση ΚΑΙ μίξη του, και μόλις το έχεις παραλάβει απο το στούντιο που το πήγες για ΜΑΣΤΕΡΙΝΓΚ. Έχεις σκάσει κάποια χρήματα για όλα τα παραπάνω. Σκας ακομα μερικά και το τυπώνεις σε ΣΙΝΤΙ. Υπογράφεις και ένα συμβόλαιο με μια εταιρεία διανομής με αντάλλαγμα τα βρακία σου, και το SINTI σου πλέον έχει φτάσει και στον τελευταίο βοσκό που τρεφει τα γίδια εκεί πάνω σε κάποιο από τα οροπέδια του νομου Λαρίσης.

Ολά ωραία ως εδώ. Σπα ο διάλος το ποδαρι του και μετά από ενα μήνα, αφού έχεις ακούσει την τραγουδάρα σου 100000000 φορές στο MTV, σου έρχεται η πιο θεϊκή μελώδία όλων των εποχών στην κιθάρα, μια μελωδία που σε όσους την έπαιξες λιποθύμησαν την ίδια στιγμή. Η μελωδία αυτή συμπληρώνει απόλυτα το σημείο του κομματιού σου όπου ακουγονται τα ρεψίματα και τραγουδάς "fuck it lucky ducky". Ο απόλυτος συνδυασμός. Μόλις πάς στο στούντιο και ηχογραφείς την κιθάρα πάνω στο κομμάτι σου, με το πρώτο άκουσμα πέφτεις σε κομα για 2 εβδομάδες.

Ξυπνάς από το κόμα και ΙΔΟΥ. Είσαι πλέον αντιμέτωπος με το ανυπέρβλητο δίλλημα που έχουν έρθει σχεδόν όλοι οι μουσικοι. Μετα το λύκειο τι? Ηχογραφείς ξανα το κομμάτι, το ξαναμιξιάρης, το ξαναστέλνεις για μάστεριν, παίρνεις τα CD και τα βρακία σου πίσω (recall), απαγορεύεις σε όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, κανάλια, shopping mall, boutique, ringtone companies, International Space Station να παίξουν το κομμάτι σου μέχρι να στείλεις νέο? Ποίος είσαι, ο George Lucas? ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ?

__________________________